Je moet geen spijt krijgen van de dingen die je niet hebt gedaan. Maar ook de opmerking van mijn man: “wie weet wat er volgend jaar weer is, er is altijd wel wat”. Of van een mede Peddelaar onlangs bij de Beeklaan challenge: “waar zijn al die Peddelaars vandaag die elke dinsdag aan t eind als een gek een eindsprint trekken?”
En daarom, na al mijn gepromoot in de media om de Ronde van Aalten mee te doen, heb ik ook maar mijn fiets gepoetst en mijn stoute kleren aangetrokken.
Wat een zenuwen, niet normaal. Hoe ik mezelf ook moed inpraat, dat ik het voor de lol doe, dat ik het als promotie voor het vrouwen wielrennen doe, ik vind het spannend. Want Aalten kent bulten, pittige bulten, die je kuiten opvreten. Maar Aalten kent ook bochten, vreselijke bochten waar de afgelopen jaren genoeg wielrenners onderuit zijn geschoven. Ik zet mijn angsten opzij, schrijf me in en probeer nog ff een klef wit bolletje met appelstroop door mijn strot te krijgen.
En daar gaan we dan, samen met mijn man, waar ik nog veel trotser op ben dan op mezelf, want hij overwint nog veel meer dan ik.
Op de Markt is het druk en onwijs gezellig. Ik zie mensen met koude biertjes in hun hand. Mijn mond is droog en even overweeg ik om over het dranghek heen te klimmen. Maar het startschot gaat. Inklikken…god, ik kan spontaan niet meer inklikken. Wat vervloek ik dit. Niet nu! Het gaat altijd goed, maar dat k..pedaal blijft maar ronddraaien. Ik wil naar het peloton roepen: wacht op mijjjjjj!! Maar die zijn ook geen gekke Gerritje. Iedereen rijdt voor zichzelf. Dus ik ook! Ik geef gas en probeer op de Dalweg het gat dicht te rijden. Gelukkig heb ik bewust mijn hartslagmeter afgedaan. Anders was ik me dood geschrokken denk ik. Het lukt niet. Het gat is groot. Ik schijt ervan. Ik weet hoe je in de groep profijt kan hebben van elkaar, dat je mee wordt gezogen. Ik wil erbij komen. Maar, wil ik dit half uur kunnen doorstaan, moet ik mijn eigen race nu gaan rijden, anders donder ik om en dat is het niet waard. Dus… ik fiets voor wat ik waard ben. En het is leuk! Het is zo leuk! Ik zie veel bekenden langs de route. De een schreeuwt, de ander moedigt aan. Er worden rondetijden doorgegeven. Wat is het een genot om vol gas de Oosterkerkstraat zonder verkeer af te knallen. Want zo voelt het…48 op de teller en alleen hopen dat ik de bocht kan houden. En dat kan ik. Wat een overwinning! Op de Markt hoor ik dat Tom Dumoulin de eindsprint wint. Juist op het moment dat ik omhoog sprint. Ik voel me een ware Tom. Het gejuich beurt me op. Wat een fans! Wat een gezelligheid! Bochtje om het Gemeentehuis, langs de kerk, kijk uit de putdeksel bij John Theissen en hup de Dalweg weer in. Gassen. En daar is die weer…de Beeklaan. Het eerste bultje kan ik staand maar die tweede, pfff. Ik voel dat ik eerder paars dan rood word, mijn maag steekt, ik bijt op mijn lip. Ben weer boven. Ademhaling laten zakken, diep naar de onderbuik puffen. En hup daar is de leuke bocht bij kapper Kerstje weer en daarna mag ik voor mijn eigen huis langs vol gas naar beneden. Ik ben er dol op. Ben dol op het gebler op straat. De spandoek in de heg ook al staat daar “Hup Papa Hup” op. Die stond nog in de garage. En aangezien het idee om mee te doen opkwam als poepen, kon er geen spandoek “Hup Mama Hup” meer gemaakt worden. Geeft niks. Ik vind dit ook goed. Want ik doe mee en ook al heb ik het bij de start verknald, ik doe mee en flik het in mijn eentje om het zware parcours te weerstaan!